Noodkreet van een verpleegkundige. “wij willen dat u in UW kot blijft om ONS te helpen”.

Verpleegkundige Anouk Wasiak doet een oproep op Facebook.

Adempauze

Hier vragen wij als zorgverleners/verpleegkundige al zolang om!

Maart.
De drukte nam toe en er werd gevraagd om in uitzonderlijke omstandigheden alles te geven.

Niet omdat je moet.
Maar omdat je een verpleegkundige bent en hiervoor gestudeerd hebt en bovenal je voor deze job gekozen hebt.

NEEN, omdat we zo zijn, omdat we
ons altijd inzetten voor zieke mensen. Omdat we mensen hun
leven willen redden, hen de beste
zorg willen geven, hen willen begeleiden in hun ziekteproces of er willen zijn
wanneer het leven eindigt.

Vrijdag 11 september om 22u eindigt mijn shift en kijk ik uit naar mijn ADEMPAUZE, verlof!

Wacht, nog even blijven. Een patiënt gaat snel achteruit. Familie is onderweg om afscheid te nemen. De kamer is leeg en stil.
Ik zet me erbij. Ik laat geen mensen alleen sterven. Wachtend op de
familie. Tot… de ademhaling stopt.
De zoon komt 10 min later aan.
Sorry meneer. Ik was bij hem. Hij is niet alleen moeten gaan. Bedankt, bedankt voor alles juffrouw.

23u00 tijd voor mijn ADEMPAUZE !

Klaar voor de 2e storm?
Neen!
Want niet enkel met covid werken wij in uitzonderlijke omstandigheden.
Al jaren smeken wij naar meer verlof, meer personeel, meer loon, betere werkomstandigheden.

Jullie krijgen toch een premie van 300 euro?
NEEN deze premie die ons beloofd werd hebben wij nog niet gehad. En NEEN ik moet deze premie niet.

Ik wil erkenning voor ons prachtig beroep.
Meer collega’s, meer ADEMPAUZE en meer loon !

Zodat ik dit nog jaren kan doen.
Want nu voelen wij ons in de steek gelaten, moe, uitgeput en kwaad !

Wij willen dat u in UW kot blijft om ONS te helpen. Dat u niet de behoefte heeft om toch nog snel af te spreken of naar een lockdown feestje gaat.
Zodat WIJ de tijd en plaats hebben om UW familie/vrienden te verzorgen.

Wij trappelen en blijven trappelen om
ons hoofd boven water te houden.
Maar ook wij geraken uitgeput. Snakkend naar ADEMPAUZE, blijven wij boven water.

Tot plots…
Wij kopje onder gaan.